Utrecht,  september 2007
Al weer even thuis, maar de terugreis met de boot hoort zo bij de reis dat we er alsnog verslag van doen. Op het schip was geen internetverbinding dus vandaaruit konden we de weblog niet bijwerken.

Aan boord van de Segovia Carrier
Vrijdag 3 augstus was het zover, we werden verwacht aan boord van de Segovia Carrier, een vessel, een vrachtboot, speciaal gebouwd voor het vervoer van fruit. in dit geval bananen en overheerlijke ananassen. ‘Delmonte’ staat er dan ook groot op de pijp. Het schip is 30 jaar oud en 170 meter lang. De reis was van te voren geboekt bij Cargoshipcruises, IJmuiden. Wij hadden bedacht dat het terugvaren een goede manier was om van de fietsreis af te kicken. Zo pakte het niet helelemaal uit, het vertoeven op zo’n schip was weer dermate boeiend dat het een reis op zich werd.
Bij aankomst verwelkomd door de steward Alexander ofwel Sacha, en ons werd de hut getoond. Nou, zo’n luxe hotel hadden we hele vakantie nauwelijks gehad. De bemanning was Russisch sprekend. Uit verschillende landen: Belarus, Oekraïne, Lithouwen, Letland, Russische Federatie. 29 bemanningsleden allemaal mannen en twee  passagiers, wij dus.
Een impressie:
* wij hebben 14 dagen aan boord doorgebracht
* veel blauw: oceaan en lucht
* uiterst vriendelijke mannen, bij het verlegene af
* Heel veel over de oceaan uitgekeken
* prachtige luchten, zonsop- en zonsondergangen
* vliegende vissen, dolfijnen en walvissen gespot
* varen met zo’n 19 knopen, dat is ongeveer 35 km  per uur, dag en nacht door
* werktijden bemanning in de stuurhut, de stuurmannen: 4 uur op 8 uur af
* om de twee dagen ging de klok een uur vooruit.
* er werd dagelijk vers water in het zwembad(je) gepompt uit een diepte van 9 meter en dat was tot aan de Azoren nog lekker warm.
* wij waren 24 uur per dag welkom in de stuurhut
* maar het werken aan boord gaat altijd voor
* eten op tijden van de bemanning: 7.30, 11.30, 15.30 en 19.00 uur

Puerto Viejo de Sarapiqui, Costa Rica, 26.07.07.

We zijn echt aan de terugreis bezig en op dit moment weer teruggekeerd in Puerto Viejo waar we al eerder zijn geweest.

We hebben inmiddels van de kapitein van het schip dat ons straks naar Nederland brengt, de Segovia Carrier,  bericht gekregen dat de boot op schema vaart en dat wij 3 augustus worden verwacht in Moin. Dit betekent dat we de zestiende of de zeventiende weer in Nederland zullen zijn.

Eergisteren zijn we vanuit San Carlos in Nicaragua de grens overgestoken naar Los Chiles in Noord Costa Rica. Het was een feestje! Zo dramatisch en beroerd de grensovergang tussen de beide landen is in La Cruz-Rivas (zie een eerder verslag), zo genoeglijk is deze. De vriendelijke Nica-ambtenaren stempelen wat in je paspoort en innen je uitreisdollars. En dan: Oh ja, nog vergeten wat lekkers en water voor onderweg te kopen. Geen probleem, ga nog maar even de stad in om te halen. Vervolgens stap je met alle gegadigden, zo’n veertig, in een bootje en maakt een prachtige tocht van anderhalf uur over de Rio Frio, vol met watervogels, krokodillen en ander levend gebroedsel. De aankomst in Los Chiles is even plezierig. De fiets moeten met een spuit ontsmet worden maar verder is het allemaal even gemoedelijk.  We reizen samen met een dove Ierse jongen, Stephan, we hadden hem al eerder ontmoet op het bootje vanaf de Islas Solentiname terug naar San Carlos. Ineke heeft contact met hem en hij vertelt hoe het is om als dove alleen te reizen. Hij reist veel, vertelt ons daarover. Iedere keer zien we weer gefascineerd hoe hij zijn zaakjes regelt. Hij kent wat Spaans, doet heel veel nonverbaal en verder schrijft en tekent hij zijn wensen op briefjes. We lezen inmiddels op zijn weblog dat hij de volgende dag een deel van zijn bagage in de bus heeft laten liggen, daarmee onder andere alle vakantieherinneringen, foto-opslag, opschrijfboekje kwijt, wat verschrikkelijk!

In Los Chiles maken we onder andere kennis met verschillende Nederlandse bedrijven die hier houtplantages hebben, teakbomen kweken voor gecertificeerd hardhout. Het beste hotel in Los Chiles wordt geexploiteerd door Ecodirect. Er is voor ons geen plaats, het hotel zit vol met een groep die beleggingen heeft lopen bij dit bedrijf en op uitnodiging een tour maakt. We zoeken de website op, ziet er niet gek uit, met veel waardering van allerlei autoriteiten voor wat wordt gepresteerd. En de rendementen zijn hoog. Dit bedrijf heeft zo´n veertien plantages in Noord Costa Rica. Misschien een suggestie voor deze of gene die nog een belegginsmogelijkheid zoekt? Ons hotelletje pakt wat minder plezierig uit. De eerste aanblik is leuk, royaal van opzet en met behoorlijke voorzieningen. Totdat we constateren dat er toch wel erg veel reuzemieren rondlopen. En als we een lade ergens opentrekken, ja dat ben je toch wel een beetje verbaasd dat dit kan: Een compleet mierennest met talloze krioelende larven. Onze eigenaar reageert laconiek en duwt ons een spuitbus in de hand maar daarmee nemen we geen genoegen. Ook al is het laat en wil hij naar bed, hij zal toch zelf enige actie moeten ondernemen. Na wat gepruttel gebeurt dat gelukkig ook.

Ja en dan zijn we nu dus weer terug in Costa Rica. Met wat gemengde gevoelens. Er is weer van alles te krijgen, vooral heerlijke batidos en daar waren we wel heel erg aan toe. En we hebben weer betrouwbare stroom. Ook prettig. Maar ja, het is ook weer Costa Rica. Costa Ricanen die hun pas verworven rijkdom uitbuiten. En dat niet altijd op een even plezierige manier doen. En auto´s die hard en gevaarlijk rijden, weinig consideratie met fietsers. Vooral die turismo-busjes waar al die ´toertjesgasten´ in zitten, maken het soms bont. Overigens vandaag nog in de krant gelezen: Zo´n busje vol vakantiegangers tegen een trein geknald. Oorzaak: De chauffeur had de trein niet gezien omdat ie zat te bellen. Buschauffeurs die een groot deel van de reis met hun mobiel aan hun oor zitten, het is hier aan de orde van de dag.

Vanuit Los Chiles stappen we weer op de fiets. Even wennen, al een tijd geleden dat we gefietst hebben maar we hebben er zin in. De eerste zeventig kilometer van de beloofde vlakke weg blijkt een weg vol venijnige heuvels, gelukkig niet al te hoog en al te lang maar wel steil bij tijden en heet en de kuiten moeten nog weer wennen. Het plezier is dan ook niet altijd even groot maar we fietsen stevig door. Maar dan die laatste dertig kilometer. We beginnen aan een traject van ongeveer twintig kilometer vals plat (en niet iets meer) naar boven. En de energie was al bijna op. En dan, tien kilometer voor het beoogde einddoel, als we even pipas (cocosmelk) drinken, nog een verrassing. De verkoper vraagt waar we heen gaan. Oei, oei, is zijn reactie, dat is steil! Dus we weten gelijk waar we aan toe zijn. Maar we moeten, dus we gaan, ook al hebben we er al meer dan 90 stevige kilometers opzitten. En natuurlijk redden we het. En als je dan boven bent en je hebt een fantastische hospedaje gevonden met een heel lieve mevrouw, ja, dan is alles weer goed. Ja, die mevrouw, ze draagt voortdurend koffie aan, ook nog de volgende morgen als we om zes uur voor vertrek ons brood zitten te eten. En ze wil er allemaal niets voor hebben, vindt het alleen maar leuk om te doen. En dus worden onze beelden over de Tico´s even behoorlijk op zijn kop gezet. Mevrouw legt ons uit dat het hierboven altijd heerlijk koel is en we realiseren ons nu pas dat we op behoorlijke hoogte zitten, zoveel hebben we dus geklommen. Maar niemand hier weet precies hoe hoog.

Vandaag het aansluitende traject gedaan naar Puerto Viejo, niet zo ver, een kilometer of zestig. We hadden nog het nodige ongemak van gisteren in de benen. Dus Frans ging niet met heel groot plezier de volgende hellingen op, maar uiteindelijk bereiken we dan toch het hoogste punt van deze tocht en vervolgens als een speer naar beneden en aansluitend helemaal vlak, heerlijk, heerlijk vlak, wat een zegen! En Puerto Viejo is bekend, zelfde hotel, zelfde kamer, zelfde eettent waar ze nu helaas géén sandwicht de pollo hadden.

En zo dadelijk gaan we weer bellen. Dat doen we al dagen. Om in kontakt te komen met onze vriend Miguel die voor ons de schommelstoelen zou maken waarvan we er al één in het voor hebben betaald. Miguel heeft geen telefoon maar had ons drie telefoonnummers doorgegeven, van een buurvrouw, van een nicht, elders in het land en van een vriendin die ook elders woont. Hij blijkt verhuisd dus de buurvrouw kan ons niet helpen, weet niet waar hij heen is. De nicht heeft al tijden niet van hem gehoord terwijl ie anders regelmatig belt. Alleen de vriendin lijkt wat houvast te bieden. Eerst kent ze hem niet maar na wat doorvragen blijkt dat ze hem wel kent maar niet onmiddellijk dat aan een onbekende over de telefoon wil laten weten. Ze wist niet dat ie verhuisd was, maar ze zou het uitzoeken, zei ze een week geleden. Eergisteren kwam ze met een nieuw telefoonnummer aanzetten van de nieuwe buurman. Maar dat nummer blijkt niet te kloppen. We gaan haar straks weer bellen. En wie wil weten hoe dit af gaat lopen en of wij ooit nog onze schommelstoelen gaan krijgen, ja, die zal toch nog een aantal dagen deze weblog moeten blijven bijlezen……..!

En we weten het weer helemaal, we zijn weer in Puerto Rico, smalle, idioot drukke wegen en chauffeurs die er een duivels genoegen in scheppen om fietsers naar de klote te helpen. Het gaat een aantal keren maar weer net goed. Maar gelukkig, morgen stoppen we er mee. En dan zijn we echt, echt helemaal uitgefietst!!
En dan nog even dit:
Wat is Costa Rica?
Costa Rica is: Je wilt wat Euro´s wisselen en gaat dus naar een bank. En als je dan alle veiligheidsrituelen hebt doorlopen en je bent door de sluisjes binnengekomen en je vraagt waar je je Euro´s kunt wisselen, dan krijg je te horen dat deze bank geen Euro´s wisselt, alleen maar dollars. En dan heb je het dus weer helemaal gehad met Costa Rica.
Costa Rica is: Op een busreisje van ruim zestig kilometer drie keer op je kaartje gecontroleerd worden.
Costa Rica is: Veel te veel mannen met grote metalen kettingen en donkere brillen op het hoofd. Veel te veel racende auto´s met ronkende uitlaten
Costa Rica is: Als je een internetcafé uit wilt lopen en je doet dus de deur open , er drie jongens zich om je heen persen om toch nog voor je naar buiten te kunnen stappen. Zonder je aan te kijken, zonder boe of ba. Maar wel heel erg bah!

Puerto Limón, 29 juli 2007
We zijn er, onze voorlopige eindbestemming. Na een laatste kort fietstraject, eergisteren en een slottraject met de bus omdat het verkeer al te gevaarlijk is geworden. We zitten weer in ons simpele hotelletje King aan een van de hoofdstraten van de stad. Het hotelletje ligt op de eerste verdieping en heeft een breed balkon langs deze straat waar we graag en veel zitten. We observeren het straatleven en de veranderingen die zich na zes uur, als het donker wordt, voordoen. Geleidelijk aan verdwijnen de voetgangers. De straat wordt overgenomen door al die mensen uit deze stad die door de onderkant van de samenleving zijn gezakt. En dat zijn er enorm veel. We tellen in korte tijd alleen al vóór het hotel een stuk of vijftien (voornamelijk) mannen die helemaal van de wereld los zijn. Ze lopen doelloos heen en weer, van de ene plek naar de andere, ondertussen in zichzelf pratend, zo nu en dan mensen aansprekend, vreemde gebaren makend. Volledig versjofeld wat kleding betreft, meestal op blote voeten. Veel drugs- en psychiatrische problematiek. En daar tussendoor zwerven tientallen andere mensen die ook volledig verpauperd zijn. Vaak de zwarte mensen, van Afro-Caribische achtergrond. Maar ook veel ouderen. Op zoek naar een hap eten, wroetend in het afval dat ´s avonds overal op straat ligt. Hangend rond de eethuisjes om alle etensresten en elk restantje frisdrank of bier weg te grissen. Het voelt wat genant om er vanuit je eigen hotelbalkon zo op neer te kijken. Tussendoor rijden auto´s of beweegt zich nog een wat verlaat groepje mensen. Het zijn gescheiden werelden. Al hoewel veel passanten de zwervers iets toeschuiven. Bij ons is Ineke van de bedeling. Als we door de stad lopen reikt ze zo nu en dan een zakje met spullen uit, spullen die we niet meer nodig hebben en niet mee terug hoeven te nemen. En zo nu en dan wordt ook ons overgebleven eten doorgeschoven naar een meneer of mevrouw uit dit zwerversleger. Als je klaar bent met je maaltijd komen de mensen gewoon naast je staan en vragen in de regel op een heel plezierige manier of ze de restjes mogen hebben. Soms heb je leuke ervaringen met wat je weggeeft, zoals vandaag toen Ineke door één van de zwervers werd staande gehouden. De man lacht breeduit en showt vol trots het t-shirt van Frans dat ze hem de vorige dag heeft gegeven. Het staat hem prima, hoewel het al weer knap smerig is. Hij bedankt opnieuw uitbundig en zegt er heel blij mee te zijn. En ons hart klopt vol trots over deze geslaagde daad van naastenliefde. We vragen ons af waar toch dat enorme leger zwervers en verpauperden hier in Costa Rica vandaan komt. We zien er veel meer dan in andere landen terwijl Costa Rica toch een welvarend land is. We vermoeden dat het komt omdat er geen sociale opvang en steun wordt geboden door de overheid omdat dit altijd een familieverantwoordelijkheid is geweest zoals in alle andere latijnsamerikaanse landen. Terwijl mogelijk tegelijkertijd door de recente veranderingen in het land in de afgelopen jaren de mensen veel meer naar westers model voor zichzelf zijn gaan leven. Ze willen zich steeds minder verantwoordelijk voelen voor armlastige familieleden. Het oude model van opvang door familie functioneert minder en er is (nog) geen nieuw model voor in de plaats gekomen van een overheid die deze verantwoordelijkheid overneemt.

En dan nu de volgende aflevering van onze eigen soap: ´de schommel stoelen story´.
Gisteren hebben we Miguel gevonden, ja werkelijk! Uiteindelijk bleek het laatste telefoonnummer dat we van die vriendin hadden gehad toch te kloppen. Er waren echter misverstanden. Wij hadden begrepen dat het een telefoonnummer zou zijn van zijn nieuwe woonadres. Achteraf bleek dat het een nummer was van een adres waar Miguel aan het werk is. Gelukkig, hij is dus toch betrouwbaar. Alle argwaan waar we ondertussen natuurlijk mee zitten lijkt dus onterecht. Wij zijn dus weer naar Bri Bri gegaan, een busreis van ruim zestig kilometer die echter twee uur duurt. Hier woont en werkt hij en ja hoor, min of meer keurig op tijd komt Miguel aanlopen. Enthousiaste begroeting. "Wil je wat drinken Miguel?" "Neen dank je, nu maar even niet". En dan: "Ik heb een slecht bericht voor jullie: De schommelstoelen die ik voor jullie heb gemaakt zijn twee dagen geleden gestolen uit het huis van een vriend waar ik ze voor de zekerheid had opgeslagen". Pats!! Alle argwaan die net een beetje was opgelost, is weer terug. Daar zit je dan met je goeie gedrag en je welkomslach nog bevroren op het gezicht. Het is altijd hetzelfde met die mensen. Je kunt nooit ergens op rekenen. Ondertussen doet Miguel zijn uiterste best om uit te leggen wat er gebeurd zou zijn. En dat hij natuurlijk het betaalde geld aan ons terug wil betalen want "ik ben echt betrouwbaar, al zullen jullie me vast niet geloven". Maar ja, hij moet het geld natuurlijk sparen en wil het ons dus later opsturen. Hij komt daartoe met Western Union op de proppen. Maar wij willen daar nog niet onmiddellijk aan. Zijn nog druk bezig om te bedenken wat we hier nu weer van moeten vinden. Al nadenkend komen we met een ander voorstel: "Kun je geen andere stoelen maken want we gaan vrijdag pas terug naar Nederland". Het gezicht van Miguel klaart oprecht op. Hij had gedacht dat we nu al weg zouden moeten. Hij slaat aan het calculeren van benodigde werkdagen en zegt dat dit moet lukken als hij iemand kan vinden die hem wat wil helpen. Wij geven ons nog niet meteen gewonnen en vragen hem hoe hij het aan wil pakken, waar of hij ze wil maken en of hij geen andere verplichtingen heeft de komende dagen. Hij ziet voor alles een oplossing, weet een prima werkplaats bij een technische school waar hij ze kan maken en neemt ons mee om deze aan ons te tonen. Onderweg komen we iemand tegen die hij kent en aan wie hij ook gewoon vertelt dat hij voor ons een klus gaat doen. Nou ja, dus toch weer een beetje vertrouwen in Miguel. Hij bezweert dat ze donderdag klaar zullen zijn en dat we ze dus dan nog mee kunnen nemen naar Moin vanwaar ons schip vrijdag vertrekt. We gaan akkoord maar hebben gezegd dat we woensdag al naar Bri Bri komen om te kijken hoe een en ander vordert, misschien een handje te helpen, en om wat foto´s te maken.
En dus volgt Woensdag de ontknoping: Krijgen Ineke en Frans hun schommelstoelen nu wel of niet…? Lees donderdag dus verder.

Moin, 2 augustus 2007-08-02
Dit is de laatste aflevering van ons vier-maanden-lange verslag!

Sinds afgelopen dinsdag verblijven we in het dorpje-met-grote-haven Moin, een kilometer of tien ten noorden van Puerto Limón, een wat curieus dorpje. Het bestaat uit wat huisje van AfroCaribische locals, wat hotelletjes en verder, gelegen aan een pad langs de zee, een rij enorme huizen van – vermoedelijk – amerikaanse expats. De huizen worden omringd door hoge muren of hekken met daar bovenop rollen messcherp draad dat ´s nachts onder stroom wordt gezet. Ze worden afgesloten met enorme electrische bedienbare schuifhekken, bedekt met stalen platen zodat geen inkijk mogelijk is. Overal enorme schijnwerpers. Er lopen enorme honden rond. Aan één van de heren-bewoners die buiten rondloopt vragen we waarom al deze bewaking nodig is. Zijn antwoord: ´You never know¨.  En zo is het maar net in dit leven.

En dan nu de laatste aflevering en ontknoping van onze eigen Schommel Stoelen Story. De afgelopen woensdag zijn we, conform afspraak, weer terug gegaan naar Bri Bri om hier Miguel te ontmoeten in de werkplaats van het Colegio, de escuela vocacional. We hebben gegokt en verloren; geen abuelito´s voor deze ouderen. Geen schommelstoelen dus. Het koste wel even moeite om dit te verwerken. We moesten stevig slikken en afkicken. We hadden flink geinvesteerd in dit project, in tijd maar ook in aandacht. Eigenlijk hadden we het kunnen weten want zo gaat het vaak in deze landen en we hebben er natuurlijk alle ervaring mee. Maar ja, je wilt graag en dus kweek je je vertrouwen weer op en gokt. Ook omdat Miguel en aardige man is, heel plezierig om mee te praten en met een enorme kennis van flora en fauna en van de geschiedenis van zijn land Nicaragua en van Costa Rica. En we hadden afgelopen zaterdag nog tegen hem gezegd: ´Weet je zeker dat dit gaat lukken? Want jij weet net als wij dat hier vaak een belofte niet kan worden nagekomen´. Maar hij stelde erg overtuigd dat hij zijn toezegging zou waarmaken. Maar nee dus, zo blijkt nu. We ontmoeten Miguel bij de busterminal. Hij is keurig ook naar Bri Bri gekomen om ons te ontmoeten en de jammere boodschap mee te delen. Erg in hem te waarderen. Zijn uitleg: Hij kon niet in de werkplaats van de school terecht. De man die die werkplaats beheert en die hij goed kent, bleek in het ziekenhuis te liggen met dengue. Er was iemand anders die voor hem waarnam, iemand die Miguel niet kende. Deze man wilde de machines niet uitlenen. Op zich ook begrijpelijk. Plausibele verklaring. En we zijn ook wel geneigd om Miguel te geloven. Hij begint opnieuw over terugbetalen van het voorschot maar wij houden liever de eer aan onszelf. En zo kunnen wij zonder schommelstoelen en dus met aanmerkelijk beter transporteerbare bagage terug naar Nederland. En weer met een nieuwe ervaring waarvan we veel kunnen leren.
We hebben nu nog weer een dag over en besluiten nog even naar Cohuita, naar het strand, te gaan, Cohuita ligt dichtbij Bri Bri, we waren er al eerder toen we uit Panama kwamen.  We brachten er gisteren de laatste uren van de middag, toen de ergste hitte voorbij was, aan het strand door, goed om even de kater kwijt te raken.
En wat zien we, als we vlak voor de duisternis invalt, vanaf het strand naar boven kijken, naar de bomenrij die de rand van het oerwoud markeert? Twee kongo apen, van die brullerds. De één kennelijk een mannetje en de ander een vrouwtje. Hij klimt naar haar toe en ze slaan met verve aan het paren. Krachtige ritmische halen. Deze affaire duurt ruim een minuut. Het is een stoer gezicht. Het geeft de burger moed. En na afloop gaan beiden tevreden huns weegs. En wij ook, op weg naar huis. Morgen op de boot. Tot ziens in Nederland!

Ineke en Frans